คดีดำที่ 55/2555 เรื่องมีอยู่ว่า สามี ภรรยาคู่หนึ่งอยู่ด้วยกันมา 10 ปี

สามีเป็นคนไม่ดีมีเมียน้อย และอยากหย่ากับภรรยา

แต่ว่าภรรยาเป็นภรรยาที่แสนดี

ไม่เคยปฏิบัติตนบกพร่องจากการเป็นภรรยา

ที่ดีเลยสักครั้งเดียว

ฝ่ายสามีอยากฟ้องหย่ามากแต่ไม่ร ู้จะฟ้องเรื่องอะไรดี

สุดท้ายแล้วสามีก็หาเรื่องฟ้องจนได้

โดยฟ้องว่าภรรยามี จิ๋มเป็น สีเขียว ดำ

แล้วสามีไม่ชอบก็เลยจะฟ้องหย่า

เรื่องไปถึงต้องขึ้นศาล

ทนายของฝ่ายภรรยาก็บอกว่าจะขอไปหา

พยานหลักฐานก่อนเพื่อที่จะสู้คดี

ในวันรุ่งขึ้น

ทนายของฝ่ายภรรยาก็กลับไปคิดที่บ้าน แต่คิดยังไงก็คิดไม่ออกจนเหลือบไปเห็นไข่ฟองหนึ่ง

ทนายคนนั้นก็คิดออกและนำไข่ฟองนั้นไป

ขึ้นศาลด้วยในวันรุ่งขึ้น

เมื่อผู้พิพากษาเปิดศาลและให้ทนายฝ่าย

ภรรยาออกมาว่าความ

ทนายคนนั้นก็ขว้างไข่ใบนั้นใส่เบ้าตา

ของผู้พิพากษาไปเต็มๆ

จนตาของผู้พิพากษาบวมเขียวช้ำ

ผู้พิพากษาโกรธและตะโกนถามออกไปว่า

ผู้พิพากษา : ทำไมเจ้าขว้างไข่มาใส่ตาของข้า

ทนาย : ท่านผู้พิพากษาคิดดูละกันว่า

นี่ขนาดตาของท่านโดนไข่กระแทกแค่ใบ

เดียวภายในไม่กี่นาที

ตาของท่านยังเขียวช้ำขนาดนี้ แล้ว จิ๋ม

ของของฝ่ายภรรยาล่ะ โดนไข่กระแทกตั้งสอง

ใบในระยะเวลา 10 ปีจะไม่ให้มันเขียวดำได้อย่างไรครับท่าน

ผู้พิพากษา : ยกฟ้อง

สาวสวยก็เข้ามาในชุดนักเต้นนุ่งน้อยห่มน้อย หล่อนเต้นอย่างเร่าร้อนรอบๆหนุ่มคนแรก

*ตุ๊บ ตุ๊บ ตุ๊บ*

“โอ้ จอห์น” ผู้คุ้มกฏกล่าว “ฉันเสียใจจริงๆ ที่เธอไม่สามารถควบคุมตัวเองได้ ไป…ไปอาบน้ำเย็น และสวดให้กับความอ่อนแอของเธอ” จอห์นเดินก้มหน้าไป นักเต้นเริ่มเต้นรอบหนุ่มคนต่อมา พร้อมๆกับค่อยเปลื้องผ้าออกทีละชิ้น ทันทีที่ชิ้นสุดท้ายหล่น

*ตุ๊บ ตุ๊บ ตุ๊บ*

“อดัม..อดัม” ผู้คุ้มกฏถอนหายใจ “เธอก็ไม่มีความ อดทนเช่นกัน ไปอาบน้ำเย็นกับจอห์น แล้วร่วมสวดขอขมา” สาวนักเต้นเริ่มเต้นเปลือยต่อหน้าหนุ่มคนสุดท้าย ไม่มีอะไรเกิดขึ้น หล่อนเบียดร่างขึ้นลงแนบตัวเขา แต่ไม่มีสิ่งใดเกิดขึ้น ในที่สุดหล่อนก็หมดความพยายาม

“ไบรอัน ไอ้ลูกชาย ฉันภูมิใจในตัวเธอมาก” นักบวชกล่าว “เธอเท่านั้นที่เหมาะสมกับการเป็นนักบวช เอาหล่ะ ไปอาบน้ำร่วมกับเพื่อนผู้อ่อนแอทั้งสองของเธอได้แล้ว”

ผู้คุ้มกฏหยิบกลองขึ้นมาดูพบว่า “กลองแตก!!!“

วันนี้ Titanic จะฉายเป็นรอบสุดท้ายแล้ว และเขาไม่อยากพลาดมัน แต่ก็ไม่อยากทิ้งเจ้าโต้งไห้อยู่เดียวดาย ก็เลยใช้วิธีซ่อนไก่ตัวโปรดไว้ข้างในเจ็กเก็ต แล้วแอบเอามันเข้าไปในโรงหนังด้วยกัน พอถึงที่นั่งก็รูดซิบลงดึงหัวเจ้าโต้งออกมาให้มันได้หายใจบ้าง ท่ามกลางความมืด

บังเอิญที่นั่งข้างๆ เขาเป็นสาวน้อยหน้าตาจิ้มลิ้ม 2 คน ซึ่งเธอกำลังเอ็นจอยกับหนังและข้าวโพดคั่วอย่างเพลิดเพลิน

จู่ๆ สาวที่นั่งข้างๆ ก็สะกิดแขนเพื่อนพร้อมกับกระซิบกระซาบอะไรเบาๆ

“นี่เธอ ฉันไม่อยากทำให้เธอเสียอารมณ์หรอกนะ แต่อีตาคนนั่งข้างๆ เนี่ย เขาควักไอ้นั่นออกมาด้วยแหละเธอ ”

” ว้าย ตายจริง ไหนๆ เอ้อแต่ช่างเถอะ เอางี้แล้วกันเธอก็นั่งเฉยๆ ซะ ไม่ต้องไปสนใจพวกโรคจิตนี่ ดูหนังอย่างเดียว”

“ฉันก็อยากเฉยอยู่หรอก ถ้าไอ้เวรนั่นไม่เอาแต่จิกข้าวโพดคั่วในมือฉันหมดไปครึ่งถุงแล้วนะยะ“

ตอนเย็น ป้าเกื้อ กลับมาถึงบ้านก่อนใคร มองเห็นกรงนก มีผ้าคลุม แขวนอยู่ จึงเปิดดูด้วยความสงสัย

“ว้าวๆ.. แม่เล้าคนใหม่” เจ้านกทะลึ่งร้องออกมาอย่างดีใจ

ป้าเกื้อ โกรธมาก รีบปิดผ้าคลุม แล้วเดินเข้าครัวไป ต่อมา ลูกสาวของ ลุงเทิ้ม กลับมาจากโรงเรียนมองเห็นกรงนก จึงเดิน เข้าไปเปิดผ้าดู

“ว้าวๆ.. เด็กใหม่” เจ้านกทะลึ่งร้องออกมาอย่างดีใจ

ลูกสาว โกรธมาก จึงเดินหนีไป ในขณะเดียวกัน ลูกชาย ก็กลับมาบ้าน พอ มองเห็นกรงนกก็เดินเข้าไปเปิดผ้าดู

“ว้าวๆ.. แมงดาตัวใหม่” เจ้านกทะลึ่งร้องออกมาอย่างดีใจ

ลูกชาย โกรธหัวฟัดหัวเหวี่ยง เดินหนีเข้าไปข้างใน พอตกดึก ลุงเทิ้ม เมาแอ๋.. กลับมา ถึงบ้านจำไม่ได้ว่ากรงอะไร จึงเดินโซเซ เข้าไปเปิดผ้าดู

เจ้านกทะลึ่งปรือตามองอย่างงัวเงีย แล้วส่ายหน้า ก่อนจะพึมพำ “โธ่เอ๊ย… ขาประจำ”