สามี : สะกิดภรรยาแล้วบอกว่า “เรามาปรองดองกันดีกว่านะ…อิอิ”

ภรรยา : วันนี้ฉันเหนื่อยไม่มีอารมณ์ปรองดองด้วย

สามี : พูดด้วยอารมณ์ไม่สมหวัง “ฉันให้เวลาเธอ 30 นาที ถ้าเธอไม่พร้อม ฉันพร้อมอาวุธประจำกาย จะขอบุกเพื่อขอคืนพื้นที่

ภรรยา : ถ้าเธอจะบุกเพื่อขอคืนพื้นที่ในคืนนี้ ก็จะมีแต่ความเสียหายทั้งสองฝ่าย เพราะว่าคืนนี้พื้นที่บริเวณนี้เป็นพื้นที่สีแดงมา 2 วัน แล้วยังไม่ถูกยกเลิกเลย.

สามี : งั้นดีแล้ว คืนนี้ ฉันจะออกไปข้างนอก ไปขอกระชับพื้นที่กับ กองกำลังไม่ทราบฝ่าย…อิอิ

“คุณพี่ค่ะ มาทานข้าวเช้า ก่อนแล้วค่อยออกไปทำงานนะค่ะ”
ภรรยาเรียกสามีทานข้าวเช้า “ไม่กิน..พี่จะกินน้องงงงงง”
ว่าแล้วสามีก็……. (อะจึ๋ย อะจึ๋ย)  แล้วก็ออกไปทำงาน

ตอนเที่ยงคุณสามีกลับมาบ้าน ภรรยาเห็นเข้าจึงเรียก

“อ้าวคุณพี่ กลับมาบ้านทำไมค่ะ มา มา มาทานข้าวเที่ยงกัน”
ภรรยาเป็นห่วงสามีจึงเรียกทานข้าว
“ไม่กิน..พี่จะกินน้องงงงงง”
ว่าแล้วสามีก็……. (อะจึ๋ย อะจึ๋ย)   แล้วก็ออกไปทำงานอีกครั้ง

ตกตอนเย็น สามีกลับมาบ้าน

พบว่าคุณภรรยากำลังยืนค่อมเตาถ่านอยู่ โดยที่เตาถ่านกำลังแดงระอุอยู่
สามีตกใจมากรีบวิ่งเข้าไปหาและถามว่ากำลังทำอะไรอยู่

คุณภรรยาตอบกลับมาหน้าตายิ้มแย้มว่า
“ก็กำลังอุ่นอาหารเย็นให้พี่ไงคะ!!!“

ครั้นถึงวัยสมควรแต่งงาน แกเป็นห่วงกลัวว่าจะได้เมียไม่ดีมาผลาญสมบัติของตระกูล

จึงประกาศหาคู่ให้ลูกชายผ่านทางคอลัมน์ มาลัยไทยรัฐ

ปรากฎว่ามีหญิงสาวจากทั่วทุกสารทิศสนใจมาสมัคร มากมาย

แต่ละคนแจ่ม แจ่ม ทั้งนั้น ทำเอาลูกชายตัดสินใจไม่ถูกว่าจะเลือกใคร

ท่านเศรษฐีนำเอาสร้อยแหวน เพชรนิลจินดาราคาแพง และ หัวมัน หนึ่งหัว

มากองไว้ต่อหน้าบรรดาสาว สาว ทั้งหลาย แล้วสั่งให้เลือกหยิบคนละหนึ่งชิ้น

ปรากฏว่าทุกคนล้วนคว้าเอาแต่ข้าวของมีค่า มีเพียงสาวน้อยคนหนึ่งที่หยิบเอาหัวมัน

เศรษฐีเห็นดังนั้นก็พูดกับลูกชายว่า”ลูกเอ๋ย จงเลือกหญิงคนนั้นมาเป็นเมียของเจ้า”

ลูกชายรู้สึกแปลกใจ ถามพ่อเพราะเหตุใด , เศรษฐีจึงสอนลูกชาย ว่า

” ผู้หญิงที่เลือกเอาแก้วแหวน แสดงว่าหลงใหลในทรัพย์สิน ไม่รู้จักทำมาหากิน”

” ส่วนผู้หญิงที่เลือกเอาหัวมันนั้น คือคนที่ขยัน ทำงานไม่เกี่ยง”

ลูกชายได้ฟัง ก็ไม่เถียง พ่อว่าไงก็ว่าตามนั้น

ผมฟังนิทานเรื่องนี้แล้ว รู้สึกซาบซึ้งในคำสอนของท่านเศรษฐี

ทุกวันนี้ผมจึงจำใส่ใจไว้ตลอดว่า ถ้าจะมีเมีย ต้องเลือกผู้หญิงที่

>>>เอามัน ไว้ก่อน . . .

“พี่ขอมีอะไรด้วย พี่จะวางเงินไว้ให้หนึ่งพัน
เธอก้มลงเก็บตังค์ พอยืนขึ้นเมื่อไหร่ พี่ก็จะหยุด ok มั๊ย”
เลขาตอบ “เอ่อๆๆ หนูขอถามแฟนก่อน น๊ะค๊ะ”
แล้วเลขาก็เล่าเรื่องทั้งหมดให้แฟนฟัง “แค่ก้มเก็บตั้งค์แล้วยืนขึ้นก็พอเหรอ … สักสองพันดีมั๊ย … ใช้เวลาแค่ก้มลงเก็บเอง
อีก 2 นาทีโทรกลับมาน๊ะ ก้มเก็บตังค์แป๊บเดียวเอง”
10 นาทีผ่านไป ฝ่ายชายก็โทรกลับมา “ทำไมไม่โทรกลับ นานแล้วเนี่ยะ”
“โอ๊วๆ อู๊ว ยางงงงง ไม่เสร็จค่ะพี่ โอ๊วๆๆๆๆ”
“รัยว๊ะก้มลงเก็บตังค์ แค่นี้เอง”
“โอ๊ววว โย๊ๆๆๆ อ๊าๆๆๆ …. หนูไม่รู้ว่ามันเป็นเหรีญบาทค่ะพี่ อ๊ากๆๆๆ โอ๊วววว”
“สาดดดดดดดด”
…..
……

สามีก็รับเงินแล้วเดินออกบ้านมาระหว่างทางผ่านบ้าน
นังศรีเมียนายศักดิ์เพื่อนภรรยา

นังศรี ถามว่า
‘เอ็งจะไปไหนล่ะใกล้เย็นแล้ว’

สามีจึงบอกไปว่า

‘ก็เมียข้าน่ะสิให้เงินมา 500 ให้ไปเที่ยวโรงน้ำชาในอำเภอ
เพราะเมียข้าท้องแก่แล้ว’

นังศรีทำหน้าครุ่นคิด…

‘อืม…500เหรอ…เอางี้
ข้าคิดแค่ 200 มาหาความสุขกะข้าแทน’

ฝ่ายสามีเห็นว่าใกล้บ้านไม่ต้องไปไกลแถมเสียตังแค่ 200
ภรรยาคงดีใจ จึงเดินไปในบ้านนังศรี
เพื่อหาความสุข

ครั้นกลับบ้านมา…ภรรยาเห็นก็ตกใจว่าทำไมกลับไว
ฝ่ายสามีจึงบอกไปว่า

‘ไม่ได้ไปอำเภอหรอก… ข้าน่ะไปบ้านนังศรีมานังศรีมันเอาแค่ 200 เอง’

ภรรยาได้ยินดันนั้นก็โมโหหน้าแดงทันที!

‘ชิชะ นังศรี กุจะไปตบมัน….’

สามีก็ตกใจว่า
ภรรยาหึงหวงที่ได้กับเพื่อนหรืออย่างไร
ภรรยาก็พูดขึ้นมาว่า

‘นังศรีนะนังศรี เก็บมาได้ไง 200
ทีตอนมันท้องข้ายังให้ผัวมันเอาฟรีๆเลย
…เป็นเพื่อนกันคิดตังค์ได้ไงวะ’………………………..

เป็นการขอบคุณแขกที่ให้เกียรติมาร่วมงานแต่ง
เจ้าบ่าวที่เริ่มจะได้ที่ก็ขึ้นกล่าวทันที   ว่ากันเป็นกลอนเลย
” วันนี้ดีใจจะได้เมีย
หลังจากที่ได้เสียกันหลายหน
วันนี้จะมีเมียเป็นตัวตน
ขอบใจแขกทุกคนที่มางาน ”
พอกล่าวจบเท่านั้น   พวกเพื่อนๆเจ้าบ่าวปรบมือกันเกรียวกราว ต่างก็พูดกันขรมว่า  ” มันแน่จริงๆว่ะ…เพื่อนกู ”

ฝ่ายเจ้าสาวก็รู้สึกอับอายและเสียหน้าเป็นอย่างยิ่ง   จึงกล่าวขอบคุณ
บรรดาแขกที่มาร่วมงานด้วยเสียงหวานๆน่ารักว่า…” เช่นกันค่ะ ”
” วันนี้ดีใจจะได้ผัว
หลังจากที่เสียตัวมาหลายหน
ในวันนี้จะมีผัวเป็นตัวตน
แต่เป็นคนที่เท่าไหร่…ไม่ได้จำ “

และในบริเวณที่รถเสียก็ดันเป็นทะเลทรายซึ่งดูแล้วก็มีบ้านคนอยู่แค่หลังเดียวแถวนั้น

ผู้หญิงจึงเดินไปที่บ้านหลังนั้นเพื่อขอร้องให้เจ้าของบ้านช่วย

เจ้าของบ้านซึ่งเป็นผู้ชายมีอายุ อาศัยอยู่กับลูกชายสามคนก็ได้ช่วยซ่อมรถให้

และก็ได้บอกกับผู้หญิงว่าต้องนอนค้างที่บ้านของเขา

เพราะรถนั้นจะเสร็จก็พรุ่งนี้

เจ้าของบ้านให้ผู้หญิงนอนห้องตรงข้ามกับห้องลูกชาย

และบอกกับผู้หญิงว่า ” ห้ามเข้าไปทำอะไรลูกชายเพราะลูกชายทั้งสามคนของเขานั ้นเอ๋อ..(ไม่เต็มบาท) ”

ตกดึกผู้หญิงเกิดอาการขึ้นมา จึงเดินไปเข้าห้องลูกชายคนแรก

และก่อนที่จะมีอะไรกัน ผู้หญิงก็บอกกับผู้ชายว่า

\”ต้องใส่ถุงยางนะ ถ้าไม่ใส่ฉันจะท้อง\”

คนแรกจึงทำตาม

ต่อมาก็เข้าห้องคนที่สองและสามและก็บอกเหมือนกันทั้ง สามคน

หลังจาก 20 ปี ผ่านไปชายสามคนเริ่มมีอายุมากขึ้นทุกคนก็นั่งกันอยู่ หน้าบ้าน

คนแรกนึกขึ้นมาได้จึงเอ่ยขึ้นว่า

“เฮ้..จำผู้หญิงที่เคยมาพักที่บ้านเราเมื่อ 20 ปี ที่แล้วได้ไหม?”

คนที่สองตอบ

“อ้อ..จำได้”

และคนแรก จึงถามอีกว่า

“นายคิดว่าป่านนี้เขาจะท้องไหม?”

คนที่สามจึงตอบว่า

“คงไม่ท้องแล้วมั้ง”

คนแรกตอบ

“ถ้างั้นเราก็น่าจะถอดถุงยางออกได้แล้วมั้ง…”

“ศาลขอสั่งให้เธอทั้ง สองไปทำความดีในวันหยุดนี้เป็นการไถ่โทษ เนื่องจากศาลเห็นว่าเธอทั้ง 2 น่าจะมีอนาคตที่ดี ศาลขอสั่งให้เธอไปชักชวนคนที่ติดยาบ้าจงเลิกเสพเลิกขายไปตลอดชีวิต ได้ความว่าอย่างไร ให้กลับมารายงานตัวในวันจันทร์นี้ด้วย”

…..ในวันจันทร์

“ตกลงว่าเธอทั้งสองได้ไปทำอะไรบ้างตามคำสั่งศาล เอ้า จำเลยคนแรกมารายงานต่อศาล”

“เอ่อ..กระผมได้ไปเกลี้ยกล่อมคนติดยาบ้า 15 คนไห้เลิกเสพตลอดชีวิตเลยครับใต้เท้า”

“โอ้..amazing มาก แล้วเธอทำอย่างไรล่ะ เล่าให้ศาลฟังซิ”

” กระผมใช้แผนภาพครับผม” แล้วก็วาดวงกลมสองวง ใหญ่วง และวงเล็กๆอีก 1 วง (ชี้ไปที่วงกลมใหญ่ก่อน) “กระผมบอกว่า นี่เป็นขนาดสมองของพวกคุณก่อนเสพยาบ้า และนี่เป็นขนาดสมองของคุณหลังจากที่เสพยาบ้าแล้ว”

(ศาลตบมือด้วยความชื่นชม) “ดีมาก เอ้าแล้วจำเลยคนที่สองล่ะ เธอไปทำอะไรมาบ้างล่ะ”

“เอ่อ กระผมได้ไปชักชวนคนที่เสพยาบ้า 150 คนให้เลิกเสพไปตลอดชีวิตเลยครับผม”

(เสียงฮือฮาในศาล)….”โอ้ว…ศาลแปลกใจมาก เธอไปทำวิธีไหนล่ะ ถึงเกลี้ยกล่อมคนได้ตั้ง 150 คน”

” เอ่อ กระผมใช้วิธีคล้ายกันนี่แหละครับ” (ชี้ไปที่วงกลมเล็กๆ) “ผมพูดว่า นี่คือขนาดของรูตูดของคุณก่อนที่จะโดนจับเข้าคุก และนี่ขนาดของรูตูดเมื่อเข้าคุกไปแค่วันเดียว”

10 ปีผ่านไป.. อาการปวดหัวก็ไม่เคยหายไป  แม้ว่าบัดนี้เขาได้ก้าวเข้าสู่
วัยกลางคนแล้วก็ตาม  เขาก็ไม่คิดจะไปหาหมอ เนื่องจาก ‘โจ’ คิดว่าเป็นเพียงเพราะ
เครียดจากการทำงาน

อีก 10 ปีต่อมา..   อาการปวดหัวก็ไม่เคยหาย  มีแต่ทวีความรุนแรงมากขึ้น
เขาจึงตัดสินใจว่าจะต้องไปหาหมอเสียที  และหลังจากที่หมอทำการตรวจเรียบร้อย
หมอจึงได้พูดขึ้นว่า…

‘ ผมมีข่าวดี และ ข่าวร้ายครับ ‘
ข่าวดีก็คือ ผมสามารถรักษาอาการของคุณ ได้อย่างหายขาด

‘ และข่าวร้ายหล่ะครับหมอ’ โจ…ถามขึ้นอย่างร้อนรน

‘ ข่าวร้ายก็คือว่า ผมต้องทำการตัดไข่คุณทิ้งครับ ‘  หมอตอบ

โจ…เหมือนตกอยู่ในภวังค์

‘ คืองี้ครับ…’  หมอรีบอธิบายก่อน

‘ อาการของคุณ ถือว่าเป็นเคสที่หาได้ยากมากๆ เรียกว่า 1 ใน 100 ล้าน ก็ว่าได้
ไข่ทั้ง 2 ข้างของคุณนั้น  ไปดันลำไส้ให้ไปกดทับเส้นปลายประสาทล่างสุดของ
กระดูกสันหลัง   การกดทับนี้เองทำให้คุณต้องทรมารกับการปวดหัวอย่างรุนแรง
ตลอด 20 ปีที่ผ่านมา…’

‘ ทางเดียวที่หมอจะรักษาได้ ก็คือ  ‘การตัดไข่ครับ’ หมอสรุปสั้นๆ

แต่นั่น…ได้ทำร้ายจิตใจของโจยิ่งนัก หมอได้ให้โอกาศเขาตัดสินใจ  อย่างไรก็ตาม
เขารู้สึกหดหู่ยิ่งนัก  เขาสู้อุตส่าห์มานะเรียน เพื่อให้ได้ทำงานดีๆ ไม่เคยไปเที่ยวเหลวไหล
เธค – ผับ …ไม่รู้จัก     สาวๆ ไม่เคยสน  และเมื่อได้งานแล้ว  เขาก็ได้ทุ่มเทอย่างหนัก เพื่อให้้
้ก้าวหน้า และมีเงินเยอะๆ

จนมาวันนี้… เขาได้ทุกอย่างที่ต้องการ  และเขาคิดว่าถ้าได้สิ่งเหล่านี้แล้ว ผู้หญิง
มากมายก็จะเข้ามาหาอย่างไม่ต้องสงสัย แต่ทุกสิ่งที่วาดฝัน…ก็พังทลายจากอาการปวดหัว
ของโจเอง เขาได้นอนคิดอยู่หลายคืน ถึงแม้จะเศร้าเพียงใด  แต่เขาก็ไม่อยากทรมารเหมือนดั่ง
ตกนรกอีกต่อไป  เขาไม่กล้าปรึกษาใคร เนื่องจากคิดว่าเป็นเรื่องน่าอาย  ดังนั้น..วันรุ่งขึ้นเขาจึง
ไปโรงพยาบาลเพื่อผ่าตัดทันที

หลังจากออกจาก ร.พ ด้วยอาการสมองปลอดโปร่งครั้งแรกในรอบ 20 ปี แต่เขาก็
รู้สึกเหมือน…ขาดบางอย่างที่สำคัญไปในชีวิต เหมือนกลายเป็นอีกคนหนึ่ง แต่เขาก็
เข้มแข็งพอ และตัดสินใจที่จะเริ่มต้นชีวิตใหม่  เขาจึงเดินเข้าร้านตัดสูทที่แพงที่สุดในนิวยอร์ค
เพื่อเป็นการปลอบใจ และเริ่มต้นสิ่งใหม่ๆ  โจ…ได้กล่าวกับชายแก่เจ้าของร้าน หลังจาก
ที่เดินเข้ามาต้อนรับ…

‘ เอ่อ ผมจะตัดสูทครับ !!’ โจกล่าว..

‘ ได้ครับ อืมม ขนาด 44 ‘ เจ้าของร้านดูโดยไม่ต้องวัด

โจหัวเราะ ‘ ถูกแล้ว.. รู้ได้งัยเนี่ย ? ‘

‘ เปิดร้านมา 60 ปี น่ะครับ’ โจลองสูท ซึ่งใส่ได้  สวย  และขนาดพอดี

‘ ไม่สนใจ…จะลองเสื้อเชิ๊ทมั้งเหรอครับ’ เจ้าของร้านถาม

‘ ก็ดีครับ’ โจตอบ

‘ อืมม แขน 34 คอ 16 นิ้วครึ่ง’ เจ้าของร้านดูโดยไม่ต้องวัด

โจ เริ่มชักสงสัย ‘ ถูกแล้ว… รู้ได้งัยเนี่ย ‘

‘ เปิดร้านมา 60 ปี น่ะครับ’ เจ้าของร้านตอบ

โจลองเสื้อ ซึ่งใส่ได้สวยและขนาดพอดี

‘ รองเท้า…สักคู่ดีไหมครับ ?’ เจ้าของร้านถาม

‘ ก็ดีครับ’  โจตอบ

‘ อืมม 9 นิ้วครึ่ง’ เจ้าของร้านดูโดยไม่ต้องวัด

เช่นนั้น โจรู้สึกแปลกใจมาก  ‘ ถูกแล้ว.. รู้ได้งัยเนี่ย ? ‘
‘ เปิดร้านมา60 ปี น่ะครับ’ เจ้าของร้านตอบทันควัน

โจใส่รองเท้า ซึ่งใส่ได้สวย และขนาดพอดี  ขณะที่เขาลองเดินไปทั่วร้าน
เจ้าของร้านจึงถามว่า…..

‘ ลองกางเกงในตัวใหม่…สักหน่อยมั้ยครับ’ เจ้าของร้านถามต่อ

โจ ชะงัก และหยุดคิดสักครู่ ‘ก็ดีครับ‘

‘ อืมม ขนาด 36 พอดี’  คราวนี้โจหัวเราะก้าก ‘ฮ่า  เสร็จผมหล่ะ คราวนี้

‘ คุณผิดครับ !! ผมใส่เบอร์ 34 ตั้งแต่อายุ 18 แล้ว..’

ชายแก่ส่ายหน้า พร้อมกับพูดขึ้นว่า…

‘ โอ้ย !! อย่างคุณ 34 ไม่ได้หรอก.. ทรมานตายห่า…’
‘ เพราะมันจะไปรั้งไข่คุณ  ไปกดลำไส้  และทำให้ไปกดทับเส้นประสาทล่างสุดของ
กระดูกสันหลังอีกที  คุณไม่เคยปวดหัวมั่งเลยเหรอ ..?’

นิทานเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า

1. บางปัญหาวิธีแก้ง่ายๆก็มี

2. อย่าเสือกตัดสินใจอะไร โดยไม่เคยหาข้อมูล  มิฉะนั้นไซร้… ท่านอาจเสียไข่ได้